| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
+
نوشته شده در دوشنبه ششم آبان 1387ساعت 20:36 توسط علیرضا دهشت
|
|
||
|
|
|
|
|
+
نوشته شده در پنجشنبه دوم آبان 1387ساعت 21:37 توسط علیرضا دهشت
|
|
||
|
|
|
|
|
خاکستر
وقتی که رفت ومنو از یاد برد هر چی که داشتم باد برد تو کنج عزلت خودم نشستم هرچی که آینه بود زدم شکستم زخم زبونا رو به جون خریدم از همه حتی از خودم بریدم چه عشق ناروایی چه درد بی دوایی چه زخم ناتمومی چه سرنوشت شومی با توام که آبرومو بردی کشتی منو اما خودت نمردی مثل یه کابوس اومدی و رفتی آتیش به زندگیم زدی و رفتی رفتی و من موندم و خاکسترم بلای تو کاش نمی اومد سرم حسین صفا
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه دوم آبان 1387ساعت 21:4 توسط علیرضا دهشت
|
|
||
|
|
درباره |
|
ازمحبت مسها زرین شود ازمحبت دردها صافی شود ازمحبت دردها شافی شود از محبت خارها گل میشود از محبت سرکه ها مل میشود از محبت دار تختی میشود از محبت بار بختی می شود از محبت سجن گلشن میشود بی محبت روضه گلخن میشود از محبت نا ر نوری می شود وز محبت دیو حوری می شود از محبت سنگ روغن میشود بی محبت موم آهن می شود از محبت حزن شادی میشود وز محبت غول هادی می شود از محبت نیش نوشی میشود وزمحبت شیرموشی می شود از محبت سقم صحت میشود ازمحبت قهر رحمت می شود از محبت مرده زنده می شود از محبت شاه بنده می شود این محبت هم نتیجه دانش است کی گزافه برچنین تختی نشست؟ |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
